Teamverslagen voorjaar 2019

Op deze pagina vind je de teamverslagen van onze zeven voorjaarsteams in 2019! Hoewel de prestaties misschien wisselend zijn, heeft iedereen genoten van een gezellig seizoen. Lees hieronder over alle avonturen, spannende wedstrijden en gekke verhalen. 

Team 1: Het team met de mooie verhalen.

In het eerste jaar sinds 1968 dat Jut en Jul niet in Akris 1 zitten, is het team boven
zichzelf uitgestegen en kampioen geworden. Een aangename verrassing, zeker wetende dat vier van de vijf spelers nog nooit voor Akris waren uitgekomen. Zo’n verrassing was het natuurlijk ook weer niet, wij hadden immers Devlin. Deze man is de geboren kopman
van elk team waar hij in speelt (aldus hijzelf).

Het spelen in team 1 brengt natuurlijk heel veel verantwoordelijkheid met zich mee. De druk van presteren is erg groot en deze hebben we gevoeld! Luc en Celine hebben wel eens 5 matchpoints afgegeven, Devlin heeft van de grootste hippie in de hippiegeschiedenis van hippies verloren, Robin heeft nog steeds een trauma aan die beruchte donderdag in Gendt. De rots in branding was gelukkig Jody, die gewoon wedstrijden won, als wij even minder waren. Bij de verantwoordelijkheden horen natuurlijk ook weddenschappen (logisch toch, denk ik). Voor het seizoen zijn er veel beloftes gedaan die nog nagekomen moeten worden. Zo krijgen Devlin en Robin nog een krat bier van het team (aldus de regel van Luc). Daarbij krijgt Robin ook nog een extra krat + massage van Joep, een plant van Amber en moet hij Michael nog een ontbijt op bed komen brengen. Als dat niet als een gezellige boel klinkt, weet ik het ook niet meer.

Naast sportieve prestaties is er natuurlijk ook nog heel veel buiten de tafel om gebeurd. Zo zijn we allemaal wel fan van een mooie derde helft. We hebben dan ook veel gespreksonderwerpen gehad. Dat ging van kapotgeslagen huizen in Gendt, naar auditie doen bij
Holland´s Got Talent. Deze verhalen deden allemaal onder voor de sappige verhalen over huisgenoten. Ik zou even een korte samenvatting geven, puur voor jullie genot: Jody is net samengaan wonen met een vriend, Celine heeft een huisgenoot die zo onhygiënisch is dat je spontaan een infectie krijgt als je zijn keuken betreedt. Voor Robin is het een beetje anders, hij gaat cocktails drinken en naar Apenheul met zijn huisgenoot, natuurlijk allemaal platonisch (hij wil hier zelf niet verder op ingaan). Bij de andere jongens gaat het er wat utopischer aan toe. Luc heeft moeite met zijn zuigzoenen te verbergen (zwaar leven) en Devlin wordt thuis begroet door zijn scharrel/huisgenoot-combinatie (ja dat is een woord) die zijn bed heeft opgemaakt.

Al met al hebben we naast een mooi seizoen, ook vooral een heel gezellig seizoen gehad. En met de kratten bier van de weddenschappen, komt er zeker nog een eindfeestje aan.

Helaas zullen we het komend seizoen zonder Luc en Celine moeten stellen, zij gaan beiden voor een poos naar het buitenland voor studie. Hen vergeten zal ons niet lukken, want beiden speelden een epische laatste wedstrijd. Celine tikte in haar laatste enkelspel de vaste mannen van Trumelo eventjes met 3-0 in games van tafel (al had ze wel 4 games tegen de invaller nodig). Hierdoor keerde die avond het tij en konden we met een heroische 8-2 overwinning naar huis ondanks dat onze twee kopmannen de enkels niet mee speelden.Cristiano Spronk liet nog één keer “zijn” signature move zien nadat hij zijn allerlaatste potje had gewonnen (van een invalide nota bene… Lekker Luc!). Mocht iemand geïnteresseerd zijn, beeldmateriaal is op te vragen bij team 1.

Geschreven door: Robin

Team 2: Als zelfs alcohol niet meer werkt.

In een eerdere editie van de Akriskras vertelden we jullie trots over de introductie van dropshot naar ‘origineel’ Groesbeeks recept. Dit verhaal eindigde met ons kampioenschap, wat deels werd gevierd met een team van Hutaf. Zij hadden speciaal voor ons (en het kampioenschap) een eigen draai aan het dropshot recept gegeven en wilden daarmee maar wat graag ons kampioenschap vieren. Wij hielden het netjes, dronken een glaasje mee voordat we weer naar Nijmegen terugkeerden. Destijds dachten we dat dat het einde van het verhaal was.

Totdat we afgelopen seizoen opnieuw afreisden naar Huissen om het daar op te nemen tegen een ander team. Onze voormalige tegenstanders waren gedegradeerd en zouden het later dat seizoen nog opnemen tegen Akris 4. Ons van geen kwaad bewust informeerden we naar de afloop van hun dropshot avontuur, weinig spectaculairs verwachtend. ‘Nou, dat is nog volledig uit de hand gelopen, hoor!’ bulderde het door de speelzaal. ‘Volledig uit de hand!’ Gierend van het lachen vertelde hij ons hoe zijn teamgenoot (die ondertussen op een paar meter afstand een wedstrijd stond te spelen) zich tegoed had gedaan aan de half opgeloste drop en daarmee een behoorlijke hoeveelheid wodka had binnengekregen. (Mocht je overigens als Limburger ooit het woord kwepsj moeten uitleggen, laat dan trekdrop een paar uurtjes in wodka ‘trekken’.)

Nadat de dropshot op was, fietsten ze naar de frituur in een omliggend dorp. Pas op de terugweg ging het mis. De betreffende teamgenoot raakten ze kwijt en pas de volgende ochtend kregen ze een bericht dat hij diezelfde nacht nog in het ziekenhuis was beland. Moederziel alleen (want de rest was hij kwijtgeraakt) bleek het onmogelijk om zijn evenwicht te bewaren. Hij viel, kreeg op een ongelukkige manier het glas van zijn bril in z’n wenkbrauw/gezicht en was even van de wereld. Toevallige voorbijgangers belden een ambulance. Het resultaat: een aantal hechtingen.

Zoals je begrijpt, waren wij totaal ontdaan van dit verhaal. Het was echter nog maar nog maar de eerste wedstrijd van het seizoen, dus konden we beter proberen deze kennis in ons voordeel te gebruiken (ipv ons meteen uit het veld te laten slaan). Aangezien we wederom zouden strijden om degradatie tegen te gaan, konden we deze dropshot misschien wel als geheim wapen inzetten. Het mocht niet baten. Onze tegenstanders waren te oud, te saai, te luidruchtig of we vonden ze niet geschikt genoeg. Beter zouden we de dropshot als troost gebruiken, voor ons mindere seizoen. Aan Mandy lag het in ieder geval niet: die herinnerde ons er geregeld aan dat ze nog een fles dropshot thuis had liggen.

Zoals je begrijpt, waren de resultaten niet al te best. Niet iets om over in detail te treden. Misschien hebben we nou eenmaal meer talent voor het rolschaatsen, wat we aan het begin van het seizoen probeerden, of voor golf, waarmee we het seizoen afsloten. Al presteren we als team nog altijd het beste wanneer het op navigeren aankomt. Het is niet de vraag óf we aankomen, maar hoe (en hoe laat) blijft altijd een verrassing.

Dit was voor nu even het laatste seizoen met ons viertjes. Na een aantal seizoenen in dezelfde opstelling te hebben gespeeld (soms aangevuld met gast-teamgenoten), zal het voormalige (en officiële) team 1 komend seizoen niet meer samen tafeltennissen (compleet dan). Al zal de teamspirit altijd blijven bestaan! Er gaat nou eenmaal niks boven onze gezamenlijke geschiedenis! Maar ach, we zijn zeker niet te beroerd om onze dropshot(kennis) en andere eerdergenoemde kwaliteiten ook met anderen te delen.

Geschreven door: Louise

Team 3:

Dit seizoen begonnen we met een nieuw samengesteld team, Luuk, Wietse, Len en Jasper. In eerste instantie was het nog de vraag of we 4e klasse mochten spelen, omdat we vorig jaar als laatste waren geëindigd. Gelukkig was dit het geval en kon zodoende ook Luuk deelnemen. Bij een degradatie naar de 5e klasse had deze ambitieuze man zeer waarschijnlijk het bijltje er moedeloos bij neergegooid. Voor Len en Wietse was het de eerste keer in de 4e klasse.

De eerste twee wedstrijden moesten we ook even inkomen. Na een nipte zege en een 8-2 verlies in Oss, was onze doelstelling om niet te degraderen. De tafeltennisvereniging in Oss konden we met veel moeite vinden, omdat de tom-tom ons over veel Brabantse landweggetjes stuurde en we daardoor de weg enigszins kwijtraakte. Uiteindelijk kwamen Len, Wietse en Jasper bij een hockeyvereniging uit waar een aantal mooie dames een drankje aan het drinken waren. We voelden ons gelijk helemaal thuis, maar helaas was de tafeltennisvereniging een eindje verderop.

De wedstrijden gingen voor geen meter, zelfs het geschreeuw en gevloek van Jasper kon geen zolen aan de dijk zetten. De barvrouw in Oss maakte een sprongetje van schrik toen voor de zoveelste keer ‘WAT EEN KUTSPORT!’ gevolgd door ‘SORRY!’ door de zaal heen schalde.

Gelukkig ging het bij iedereen daarna wat beter draaien. Luuk won wedstrijd na wedstrijd en jaagde iedereen angst aan door als een strijder voor de dag te komen, met een band op zijn hoofd. Het deed een beetje denken aan de hoogtijdagen van Che Guevara tijdens het starten van een revolutie in de jaren 60. Net als ‘Che’ leidde hij zijn manschappen van overwinning naar overwinning. En net als ‘Che’ boezemde hij angst in bij zijn tegenstanders, maar gelukkig alleen door de meest onmogelijke ballen te slaan, bijvoorbeeld een bal om het netje heen te slaan vanaf een meter of 4 van de tafel. In alle rust liep hij dan naar de tafel voor het volgende punt, terwijl menig tegenstander vol ongeloof naar adem stond te happen.

Een traditie die in ons team is ontstaan, zijn de marathonwedstrijden onderling. Dit betekende zoveel mogelijk games spelen op de tafel boven de squashbanen, totdat een van de twee helemaal kapot zit. In het ergste geval leek het soms op een Fata Morgana, waarbij er een bal in het spel leek te zijn, maar je het niet zeker meer wist door vermoeidheid. Meer dan 30 games achter elkaar was geen uitzondering. Toch hadden we er allemaal wel plezier in en hebben we dit een aantal keer gedaan.

De 2e helft van de competitie ging het bij ons allemaal beter dan de eerste helft, behalve bij Luuk die al 100% speelde en niet beter kon. Wietse en Jasper begonnen hun draai meer te vinden in de 4e klasse, en ook Len wilde absoluut niet achterblijven bij Wietse. Dat extra gif had Len net nodig om de 5setters nu wel te winnen, waarbij hij de eerste helft die wedstrijden vaak net verloor. Het was erg fijn dat hij zijn goede spel na wel kon verzilveren met overwinningen. Onder andere daardoor klommen we naar de eerste plek in onze poule.

De laatste wedstrijd moesten we ‘uit’ tegen Oni in Wijchen. We konden zelfs met 6-3 verliezen om kampioen te worden, maar we gingen natuurlijk voor een overwinning. Luuk, Wietse en Jasper speelden deze wedstrijden, gesteund door een grote groep Akrissers die voor de extra aanmoedigingen zorgden. Al gauw werd duidelijk dat Oni het allemaal wel prima vond en ons de overwinning gunde. In de dubbelpartij maakten Jasper en Wietse het al af en hebben we daarna gezellig een biertje gedronken op het kampioenschap.

Geschreven door: Jasper Wijnen

Team 4: Groots en gezellig

Twee schuivers, twee aanvallers en één die als het moet allebei kan, genoeg variatie dus. Team 4 had dit seizoen alles in huis om de 5e klasse op zijn kop te zetten en boven alles een gezelligheidsteam te creëren.

Team 4 was een nieuw team vol oude bekenden: Stijn, Joep, Marieke, Lisanne en Max. Ikzelf als nieuweling bij Akris kwam meteen in een team waar ik al tegen had gespeeld. De gezellige avonden van toen waren meteen daar in het team. Ik kwam ook in studentensfeer en in de huiselijke sfeer van het studentenleven terecht, maar ook op de achterbank van Stijns auto waar al liggend de afdeling Gelre werd verkend.

Nog voor de eerste wedstrijd was gespeeld was er al gedoe: een tegenstander wilde de eerste wedstrijd van 1 maart verzetten naar 15 maart en de tweede wedstrijd van 14 maart verzetten naar 28 februari. Dit kwam ons slecht uit en een oplossing bleek niet makkelijk te komen. Na een mislukt voorstel van onze kant, kwam er het voorstel om de wedstrijden dan te verplaatsen naar 14 en 15 maart, wat eigenlijk niemand goed uitkwam. De eerste poging dit op te lossen leidde tot de volgende reactie: “Zij (de tegenstanders) zijn van mening dat als het team 2 keer naar Nijmegen moeten komen dit betekent dat zij geen thuiswedstrijd spelen.” Uiteindelijk was er naast 14 maart ook op 22 februari een plekje vrij. Beide wedstrijden werden wel gewonnen 7-3.

Op de eerste competitieavond, een uitwedstrijd tegen Treffers uit Arnep, werd meteen met 1-9 gewonnen! “Dan kunnen we voor het kampioenschap gaan spelen!” werd er meteen gezegd, met een kleine knipoog. De uitspraak paste precies in de sfeer rondom het team en kwam nog bijna uit ook. Voor de rest van het seizoen was de ene na de andere Stijn-slag menig tegenstander te veel, het dabben na afloop werd ons vaak te veel, al heb ik mij daar ook schuldig aan gemaakt. De steun van teamgenoten langs de kant laat zelfs N.E.C. wedstrijden winnen. Ook kwam de magische grens van 1000 punten voor sommigen erg dichtbij en ontstond er zelfs een weddenschap.

Pas op de laatste speeldag werd duidelijk dat een knappe 2e plek het hoogst haalbare was. Een 4-6 verlies tegen de uiteindelijke kampioen Hutaf zorgde even voor teleurstelling, maar die stemming sloeg al snel over. De conclusie: een topseizoen met een topsfeer en vele ervaringen.

Geschreven door: Max Plokker

Team 5:

Beste lezers,

Bij dezen een verslag van het doen en laten van team 5 in de afgelopen voorjaarscompetitie. We begonnen het seizoen als een team waarvan we niet zo goed wisten wat we moesten verwachten. Aan de ene kant de twee dames met competitie-ervaring en aan de andere kant de twee yung bois op de blok die net kwamen kijken wat ze voor elkaar konden boxen. Hierdoor was er een leuke combinatie in het team van ervaring en fris bloed. Al met al hebben we in de verscheidene weken, niet alleen veel medetafeltennissers uit de regio, maar ook onze eigen teamgenoten beter leren kennen.

We hadden een gezellige poule met allemaal wat oudere mensen die er elke competitieavond een gezellige avond van wilden maken. Zo hebben we nog geborreld bij tafeltennis Nijmegen waar de jongens op hun hart werd gedrukt door Albert dat we goed voor de meiden moesten zorgen; hebben we spannende potten gespeeld tegen Mitac waarbij Hans Vossenberg na elke aanvallend scorende bal na een ellenlange schruifrally van beide kanten het helemaal beauuuutiful vond; en hebben we er hoogstpersoonlijk voor gezorgd dat een zichzelf overschattende Herjo van ONI niet op 100 procent is geëindigd.

Naast alle gezelligheid was er dus ook nog sportief succes. We waren een uitprobeerteam en wilden kijken wat er mogelijk was en we zijn uiteindelijk geëindigd als tweede in een poule met twee 5e klasse degradanten. Daar mogen we met zijn vieren dus hartstikke trots op zijn. Wie weet wat er volgend seizoen allemaal mogelijk is.

Kortom het was een mooi seizoen voor ons team waarin we hebben gelachen, gezweet en gehuild. Wat een tafel en een balletje wel niet allemaal met je kan doen. Nu is er een zomer lang de tijd om te trainen en onze vrijdagavond weer op een andere manier te besteden. Voor mijzelf was het een hartstikke mooie ervaring waar ik sportief veel beter van geworden ben en de mensen om mij heen ook. Laten we die lijn doorzetten. Tot volgend seizoen!

Geschreven door: Max van Dinther

Team 6:

Competitions are not only about winning but also having fun along the way (but it’s nice to win too!). This was the first competition for me so I didn’t know what to exactly expect. But oh boy it was fun :D. Apart from the matches, I also invited my team members to have dinner at my place. I cooked some Nepali chicken curry and tried very hard to make it as unspicy as possible. I knew people don’t eat as much spicy as we do but, boy, I was wrong. I whipped out the spiciest pickle I had from the fridge. This particular pickle was had whole red chilly marinated in a red-chilly sauce so this stuff was extra spicy. Everyone took a few chunks in their food and I thought everyone was going to start breathing out fire. They didn’t but it was close. It was a little painful to eat that pickle but the curry combined with the rice made it tasty. We bonded in that pain!

We only had a few more matches before the competition so after the dinner, we played Karaoke and sang victory songs like We are the champion by Queens to give ourselves that last push needed to get to the end.

All in all, it was super Gezellig and I would definitely do it again.

Geschreven door: Samarpan

Team 7:

Een nieuw seizoen, een nieuw team: twee jongemannen, genaamd Max & Jasper, gingen hun eerste competitiewedstrijden tegemoet. Zij werden ondersteund door Ludo, zijn derde seizoen en Brent, zijn tweede seizoen. De eerste wedstrijd startten de Max, Jasper & Brent tegen Kracht en Vriendschap. Onwetend dat de wedstrijd het beeld ging vormen voor de voortgang van de competitie, gingen we 9-1 ten onder. Ook de tweede wedstrijd tegen Taflan gingen we ten onder. We werden met 10-0 van de tafel geveegd.
Na een valse start kwamen we tijdens de derde wedstrijd uit de startblokken. Onze eerste single wedstrijden werden tegen HTTC gewonnen. Ook de wedstrijden erna pakte we steeds meer punten. Desondanks bleven we strijden om de vijfde plek tegen de dames van Tik Hard.
Ondanks dat we bijna elke week hadden verloren hebben we ook twee maal gelijk gespeeld. Wat duidelijk te merken was, was dat we in de loop van de competitie steeds meer wedstrijden begonnen te winnen. De tegenstanders kwamen vanuit heinde en verre en we hebben elke vrijdag gestreden om de punten. Helaas zijn we toch op de laatste plaats geëindigd. Gelukkig kunnen we niet degraderen ;-).
Desondanks hebben we als team wel genoten van elkaar en van de tegenstanders. Zo hebben we gewerkt aan onze teambuilding tijdens de trainingen, samen gegeten en vooral ook na de wedstrijden samen met de tegenstanders geborreld. Met momenten tot middernacht. Op één of andere manier waren we beter in de derde helft.
Helaas gaan de twee debutanten niet door met een nieuwe competitie. Volgend jaar is het mogelijk om Brent en Ludo weer te zien schitteren in de zesde klasse. Groot kans dat de prestaties van ons verbeterd zullen zijn ten opzichte van deze wedstrijden.

Geschreven door: Ludo