Teamverslagen voorjaar 2018

Team 1 (alias de vreetzakken met rotte knieën)

Dit keer werd ik gevraagd wat te schrijven over de dieptepunten en natuurlijk vooral de hoogtepunten van ons seizoen. Het seizoen kende veel hoogtepunten. De allerbelangrijkste is natuurlijk niet moeilijk te raden. Dit hoogtepunt gaf ongekend plezier en het seizoen een gouden randje. Jullie snappen het wel, het gaat natuurlijk over de DROPSHOT. Oja, we werden ook nog kampioen. Op dat kampioenschap kom ik later nog terug…

Het recept dat vorig seizoen veroverd werd bij Groesbeek voor de lekkerste dropshot moest natuurlijk uitgetest worden. Mandy en Mariska namen de productie voor hun rekening, terwijl de rest op de hoogte werd gehouden via WhatsApp. Aanvankelijk hadden we hier wat vraagtekens bij, gezien de foto’s eerst troebele vloeistof met een soort larven lieten zien. Het recept bleek echter zeer geslaagd. Toen Joep een glaasje kreeg om te proeven besloot hij er dan ook maar goed gebruik van te maken en de inhoud zo snel mogelijk achterover te gooien. De verhalen over de dropshot sudderden het hele seizoen door en zo beloofden we Hutaf dat als ze mee zouden doen op het OATK ze dropshot van ons zouden krijgen. Jammer maar helaas, geen Hutaf op het OATK. Desalniettemin hebben ze dit wel goed proberen te maken door bij de uitwedstrijd dropshot voor ons te maken. Mij is ter ore gekomen dat dit net wat minder goed gelukt was dan onze dropshot en dat er meer sprake was van drop drijvend in wodka. Maar we roemen hun natuurlijk voor de poging!

Naast de dropshot werden er nog heel wat andere lekkernijen verorberd. De ene zak snoep naar de andere kwam leeg thuis. Menig tegenstanders kon zich hierover verbazen. Ook twee taarten waren geen enkel probleem, deze waren in no-time op. Nadat Mariska natuurlijk een stukje op de grondgooide.

De tegenstanders waren ook erg enthousiast te maken met het spel van Louise. Zo enthousiast dat dit bijna leidt tot ruzie onder tegenstanders. Want ja is die slag nou fantastisch of laat de techniek toch echt te wensen over?  Het gaat natuurlijk om Louises befaamde forehand. Die waarbij je ziet dat ze al ver voor haar slag zo diep mogelijk door haar knieën gaat. En dan…. Dan zie je niks meer, want dan vliegt de bal al om je oren. ‘Geweldig’, ‘Fenomenaal’ ‘Uniek’ het zijn allemaal woorden die de tegenstanders hiervoor over hadden. Het is natuurlijk de vraag of Thijs hier hetzelfde over denkt…

Team 1 heeft veel sterke punten maar ook zeker zwakke punten. Het lijkt wel alsof je alleen team 1 in mag als je tenminste één rotte knie hebt (voor Thierry maakten we natuurlijk een uitzondering) . Er zijn dan ook heel wat fysiotherapeuten, huisartsen en sporttapes aan te pas gekomen. Het wordt tijd dat Akris een sportarts in dienst neemt denk ik!

Met knikkende en rotte knietjes begon menig speler van Akris 1 aan dit seizoen. Topman Thierry had de druk lichtelijk opgevoerd, aangezien we gedegradeerd waren, moesten we MAKKELIJK kampioen kunnen worden. Achteraf had onze Thierry natuurlijk gelijk! Ondanks al het ongezonde eten en de knieproblemen waren we toch genoeg in vorm en werden we zonder al te veel problemen kampioen! Hopelijk volgend seizoen op naar de 3e klasse!

Team 2: Anderhalf uur in de keuken bij Luuk

Team 2 heeft dit voorjaar een goed seizoen gespeeld met een mooi resultaat. We zijn namelijk kampioen geworden in de 5e klasse! Ik had dit zelf nooit van tevoren verwacht, maar mijn teamgenoten zagen wel potentie. Nadat zij de eerste wedstrijd met 8-2 hadden gewonnen, was de toon gezet. Omdat Luuk mij vriendelijk had verzocht (lees: onder druk had gezet) om nog een keer te komen trainen was ik na drie maanden ook weer een keertje present (Thijs herkende me nog!).

Toen kwam ons legendarische teamuitje. We gingen samen eten bij chef Luuk thuis en daarna spelletjes spelen. Ik weet niet of jullie ooit bij Luuk thuis zijn geweest, maar ik raad het jullie allemaal aan want je zult het niet snel vergeten. Ik kreeg het volledige pakket: rondleiding, eten van Luuk, en zelfs het frisdrankbrouwsel. Toen ik aankwam lag/zat Stijn in de relaxstoel (een lap stof) aan het raam. Luuk bladerde in wat kookboeken en mompelde wat hij ons allemaal zou voorschotelen. Ik kreeg van Luuks huisgenoot (gevlochten baardje en grote oorbel) een glaasje ‘frisdrank’ aangeboden. Dus dat was wat er in die mysterieuze potten voor de vensterbank stond… Volgens mij was het een brouwsel van water, suiker en bacteriën en als je dat dan een week liet staan kreeg je frisdrank. En het mooiste was dat de bacteriën zich vermenigvuldigden dus er waren er meer dan genoeg om weer een nieuwe lading te maken. Oneindige frisdrank dus. Ik vond het eigenaardig smaken, een soort zure appelsap met een beetje prik, maar het is zeker iets dat je een keer moet proberen.

Ondertussen had Luuk anderhalf uur in de keuken gestaan voor ons en het resultaat was niet mis. Er stond een grote pan met pasta op tafel en daar omheen allemaal verschillende dingen die je erbij kon eten. De helft van de ingrediënten kende ik niet, maar het was echt super lekker! Na het eten was het tijd voor spelletjes. Eerst hebben we een tijdje Beverbende gespeeld en daarna gingen we de enorme Dominioncollectie van Luuk uittesten. Dit is een tactisch kaartspel waarbij de samenstelling van de kaarten elke keer dat je het speelt verandert en daardoor de tactiek ook elke keer anders is. Lisanne was meteen verkocht en heeft het spel een week later zelf aangeschaft. Maar het meest bijzondere van de avond kwam pas toen we weggingen. Ik kreeg nog een korte tour door het huis waarbij Luuk zijn slaapkamer liet zien. Het enige meubilair in zijn slaapkamer was een matras op de grond. ‘Die is voor Mayke’, zei hij. ‘Ik slaap op de grond’.

Nu terug naar het tafeltennissen zelf. Stijn en Luuk hadden tijdens het teamuitje uitgelegd waarom dit team potentie had op het kampioenschap. Jelmer en Luuk komen uit de 4e klasse dus die zullen waarschijnlijk bij de betere helft van de spelers horen. Lisanne is een steady 5e klasser en die moet ook wel rond de 50% kunnen spelen. Ik ben potentieel inderdaad ook een goede 5e klasser als ik mezelf niet zo in de weg zit. En Stijn is wisselvallig, maar aangezien ik bekend stond als de Stijn-fluisteraar, ging dat dit seizoen helemaal goed komen. Samen met coaching van Luuk zou dit een gouden combinatie zijn. Het grootste deel van de voorspellingen kwam inderdaad uit: Lisanne en Jelmer speelden allebei erg steady en kwamen rond de 50% uit. Ik zat mezelf minder in de weg en heb mijn beste seizoen in de 5e klasse ooit gespeeld (53%). Stijn was inderdaad wisselvallig, maar met coachen en fluisteren heeft hij toch een prima resultaat gehaald (39%), inclusief een wedstrijd alles gewonnen.

Over die wedstrijd gesproken: dat was denk ik wel de wedstrijd die me het meest bij is gebleven. In het begin van de avond dacht ik: ojee dit wordt helemaal niks met Stijn want hij is afgeleid (team 1 werd namelijk kampioen deze wedstrijd en het bestuur moest nog een cadeautje regelen). Maar gelukkig was Joep de reddende engel en kon Stijn zich weer concentreren. Vorige keer had Stijn drie wedstrijden verloren tegen TCB, maar hij stond nu echt te vlammen en won ze alle drie! Zelfs van chagrijnige Ralph (wat volgens Ralph natuurlijk alleen door de sorry-ballen kwam). Mijn laatste wedstrijd die avond was ook tegen Ralph, op de tafel van team 1 die al klaar waren. Ik voelde me in het begin super schuldig door al mijn sorry-ballen omdat hij daar zo gefrustreerd van raakte, maar aan het eind van de wedstrijd dacht ik ‘lekker voor je!’. Hij zat zichzelf alleen maar in de weg en dat had niks met mij te maken, dus eigen schuld dikke bult! Toen ik aan het eind van de wedstrijd het briefje aan hem wilde overhandigen, liep hij me straal voorbij. Ik heb oprecht medelijden met zijn teamgenoot Jo dat hij met hem opgescheept zit. Deze avond kreeg nog een naar randje door de onvriendelijke medewerker van het Sportcafé (‘Niks ‘ja we gaan’, opstaan en wegwezen nu!’), maar werd gelukkig goed afgesloten met een laatste drankje in WGB. Hier heb ik om 1:00 ’s nachts nog uit zitten rekenen of we al kampioen waren (we stonden gelijk met Smash, ook op onderling resultaat), en hebben we dat daarna nog even goed gevierd samen met team 1 door luidkeels ‘We are the champions’ te zingen.

De teamfoto die jullie hier zien die voor het lustrum is gemaakt, was nog bijna mislukt. Iedereen was mooi op tijd aanwezig en omgekleed. Alleen niet iedereen had de juiste outfit aan. Stijn had namelijk in plaats van zijn competitieshirt, zijn bestuursshirt aan. ‘Dit is toch mijn competitieshirt?’ Nee Stijn, het competitieshirt is het shirt dat jij als wedstrijdsecretaris uitdeelt aan de nieuwe competitiespelers. Gelukkig wou Louise haar shirt wel even uitlenen om onze foto te redden. En zo kon dit mooie plaatje toch nog gemaakt worden ?

Het was een mooi en goed seizoen. De teams in onze poule lagen heel dicht bij elkaar, maar we zijn uiteindelijk toch duidelijk kampioen geworden met 10 punten meer dan de 2e. En dat terwijl we maar 25 punten meer hadden dan de laatste. Ik wens het volgende team veel succes in de 4e klasse!

Team 3: bal op het hoofd

Team 3 begon met hoge verwachtingen aan het seizoen. Ikzelf besloot, enigszins door alcohol beïnvloed, dat ik alles ging winnen en binnen het team werd er al voorzichtig gefantaseerd over het kampioenschap. Mijn onvolprezen teamgenoten waren Trung ‘de stugge’ Nguyen, Marieke ‘Blokbollebof’ van Egeraat en Mayke ‘spinkoningin’ Postma. Als het geen kampioensseizoen werd, zou het met deze teamgenoten in ieder geval een gezellig seizoen worden.

Mijn beide ambities konden gelijk de ijskast in toen we de eerste wedstrijd met 8-2 verloren en ik persoonlijk ook alles verloor. Dat was best wel tragisch; mijn dronken belofte om alles te winnen is me nog lang nagedragen. Marieke heeft van ons dit seizoen het beste gepresteerd, met een winstpercentage van 87 procent. Ikzelf speelde nogal wisselvallig: zo heb ik als enige gewonnen van Ton van DNW, maar verloor ik tegelijkertijd ook veel wedstrijden onnodig. Hetzelfde kan denk ik gezegd worden van Mayke. En Trung? Tsja, Trung wisselde zoals gebruikelijk zijn momenten van genialiteit (de dubbel bij Smash) af met afgrijselijke fouten. Uiteindelijk zijn we tweede geworden met 58 punten, wat denk ik de hoogst haalbare plaats was.

Het hoogtepunt, bij gebrek bij een beter woord, kwam al in het begin van het jaar, toen Marieke een balletje op het hoofd van haar tegenstander mikte. Oeps. Het moet gezegd: deze daad van verzet heeft haar wel het voorzitterschap van Akris opgeleverd. Een ander hoogtepunt was het eten voor de wedstrijden: dit seizoen heb ik zeer lekker gegeten. Een pluim naar chefs Marieke en Trung die er vaak iets lekkers van wisten te maken. Tegelijkertijd kan ik nog steeds niet begrijpen dat mijn teamgenoten tijdens wedstrijden geen tosti bestellen. Wat is er beter dan een goede tosti tussendoor om weer op krachten te komen?

Ook wil ik graag een aantal van onze lievelingstegenstanders bedanken. De moeder van Stijn, iedereen van TN 12, ikzelf moest nog tegen de Muur van Groesbeek en ook Jan en Janneke van Hutaf. Daarnaast hebben we nieuwe vijanden gemaakt: de gegeven letbal van Twan van Smash 3, wat toch echt een punt voor mij was, snijdt me nog altijd in de ziel. Vooral bij uitwedstrijden bepaalt je tegenstander toch voor een aanzienlijk deel de mate van gezelligheid, dus het is fijn als je in een poule zit, zoals dit seizoen, waar veel gezellige tegenstanders zijn. Maar de grootste bron van gezelligheid zijn nog altijd mijn mede-Akrissers, zonder wie dit seizoen een stuk minder geslaagd zou zijn. Ook jullie bedankt en tot volgend jaar!

Team 4: Rekening betalen? Like WHAT!!1!

Team 4, drie beginners én Cecile ‘hoe kan jij nou single zijn’ van de Kamp. Ze heeft het waargemaakt, ze is nu een bezet vrouw. De rest van het team heeft geen vooruitgang geboekt op dit vlak… echter wel op het gebied van tafeltennis. Wietse maakte enorme sprongen en kan niet wachten om zo snel mogelijk (meerdere) klasse(s) omhoog te gaan. Amber kreeg zelfs de complimenten van tegenstanders over haar progressie en speelde een wereldavond tegen Herpen, de nummer 1, waar ze op elke speler een overwinning behaalde. Ludo zag zichzelf ook na elke wedstrijd meer vooruitgaan en dit werd bevestigd door zowel zijn teamgenoten als zijn tegenstanders.

Maar … laten we beginnen bij het begin van dit seizoen. De teambuilding begon namelijk al goed voordat de eerste wedstrijd gespeeld was! Samen eten en Singstar kon natuurlijk niet ontbreken met Cecile in het team. Ludo, Wietse en Amber waren hierbij kansloos, máár: ze deden wel hun best.

Reizen naar de uitwedstrijden bleek toch lastiger dan gedacht, gelukkig hebben we gebruik kunnen maken van een automobiel van Ambers leidinggevende om een ritje te maken naar Mill. Hier aangekomen vroegen we ons af of we in de snackbar of de plaatselijke kroeg moesten zijn. Dit laatste bleek het juiste. Ook onze tegenstanders bleken van een biertje te houden (tijdens de wedstrijd). Ze boden ons ook een drankje aan die we natuurlijk niet afsloegen. Toen we gedag zeiden en weer richting de automobiel gingen, vroegen ze ons of we alsjeblieft nog wel even de rekening wilden betalen. Like WHAT?!!1?!1? Wij zijn maar arme studenten/halve studenten, en met veel moeite lukte het ons uiteindelijk om de rekening te betalen, en HOUDOE te roepen. Tot zover onze leukste uitwedstrijd.

Ondanks dat we de nummer twee, Groesbeek, net niet meer konden passeren in de rankings, zijn we erg tevreden met onze derde plaats in de competitie.  Als nieuw team hebben we ons daarmee gelijk op de kaart gezet. We willen hierbij onze progressie voortzetten en volgend jaar andere teams laten zien dat we nog verder kunnen stijgen in het klassement.  En mogelijk het kampioenschap op de naam van team 4 te kunnen zetten. Team vier First.

Amber wil nog graag de groetjes en kusjes doen en daar sluiten Ludo, Wietse en Cecile zich ook graag bij aan. Xoxoxoxo