Teamverslagen najaar 2019

Teamverslagen najaar 2019

Team 1

Op 13 september begon het vlaggenschip aan hun avontuur in de eerste klasse. Vol poep in de broek en met kapsalon in onze maagjes stonden we aan de aftrap voor onze debuutwedstrijd tegen buurman TT Nijmegen. Met vlammend spel sleepten Robin, Lennart en Devlin zowaar een nipte 10-0 zege uit het vuur.

Daar stonden we dan, helemaal bovenaan. De eredivisie lonkte! Zelfs de Olympische Spelen van 2020 noteerden we vlug in onze agenda’s. Maar ja, bij Akris wedstrijden spelen op zaterdag of zondag..? Op kosten van de club naar Tokyo..? Die eeuwige roem..? Onze bescheidenheid voerde uiteindelijk toch de boventoon (uiteraard vooral bij Devlin). We besloten ons derhalve maar aan te passen aan het competitieniveau en stelden ons doel bij tot keurige handhaving. Zo gezegd, zo gedaan: overtuigend vierde.

Voor een ode aan onze meest geduchte tegenstander(s) dienen we toch echt naar onszelf te wijzen. Immers, een wijs man sprak ooit de fameuze woorden: ‘De grootste tegenstander, dat ben je zelf’. Derhalve, een ode aan onszelf. Jezus, wat boden wij onszelf een boel weerstand! Fysiek:

  • –             Kniebanden
  • –             Tape op de schouder
  • –             Stinkende spraytjes
  • –             Een halve apotheek aan pillen

.. en ook zeker mentaal.. Gelukkig hadden die andere tegenstanders, aan de overkant van de tafel, ons vaak nog!

Wat gebeurde er zoal? Onze held op pingpongsokken schoof meermaals over de vloer (je kunt ook iets harder lopen?) en liet één van de kampioenen zijn batje kapot gooien, nadat ze al lang en breed kampioen waren! Zo frustrerend ben je nou, Robin. Koning der techniek Devlin nopte zijn potjes steady binnen en beslechtte voor het tweede seizoen op rij de strijd om het kopmanschap in zijn voordeel. Het zal zijn batje wel zijn. Jody liet regelmatig zien dat zij hét talent van team 1 is, maar ook dat zij de sympathiekste van het gezelschap is: de punten werden namelijk regelmatig (onnodig) gegund aan de tegenstander. Met behulp van haar magische frikandel (met enorme draaicirkel) kwamen we gelukkig wel altijd op onze bestemming! Onze ene nieuwkomer en joker Martijn deed vooral mee in de moeilijke potjes. Getuige zijn 20% waren ze inderdaad moeilijk. Maar wat kan die jongen zingen! Ook Lennart bracht nieuw elan in het team, alsmede een respectabel aantal punten. Lennart, de enige die 5 punten op rij als een eredivisiespeler kanonskogels doelgericht kan afvuren en daarna 5 punten met zijn verkeerde hand lijkt verder te gaan. Dit laatste compenseerde hij overigens prima door tijdens de teamavond een dijk van een maaltijd op tafel te gooien, letterlijk! Daarna op naar de pubquiz. No comment.

Conclusies: we kunnen beter tafeltennissen dan pubquizen, met kapsalon presteer je optimaal en lange noppen zijn fucking awesome! Zodoende.

 

Team 2

Na vorig jaar kampioen te zijn geworden in de vierde klasse begon ons team vol goede moed aan de derde klasse. Toch kregen we gelijk aan het begin al slecht nieuws, onze kopman Luuk was namelijk geblesseerd en kon de eerste drie wedstrijden zeker niet meedoen. Ook begon Luuk hierdoor gelijk te praten over hoe hij tot nu toe nog elk najaarsseizoen is gedegradeerd. Het was duidelijk, dit zal een zwaar seizoen worden.

Het seizoen begon met verwachte nederlagen tegen Treffers en de Kroon, waarbij Wietse, Jasper en Jinho (als invaller) toch nog puntjes wisten te sprokkelen. Maar na een pijnlijke 4-6 nederlaag tegen Cevelum (de zwakste uit onze poule die met twee man kwam opdagen), een grote nederlaag tegen de nummer 1 Treffers en een gelijkspel tegen onze concurrent Groesbeek was het duidelijk dat er iets moest veranderen. Iedereens spel moest beter en er werden weddenschappen afgesloten om het resultaat te verbeteren. Helaas werden daarna de volgende twee wedstrijden met 8-2 verloren en met 20 punten uit zeven wedstrijden leek degradatie onvermijdelijk. Maar toen gebeurde er iets!

Luuk begon zijn vastheid weer terug te krijgen. Het koelbloedig en chirurgisch ontleden van een tegenstanders spel begon weer zijn vruchten af te werpen. En tegenstanders verloren hun moed wanneer Luuk ze liet zien hoe kwetsbaar hun spel was. Wietse kwam weer op snelheid en soms leek het wel of die midden in de lucht van richting kan veranderen wat vele tegenstanders met verbazing achter de tafel liet staan over hoe hij die bal nog mogelijk kon halen. En als je goed luisterde kon je ook horen dat Jasper weer in zijn spel zat. En nee niet door het harde geschreeuw van hem, daar was die (voor het grootste gedeelte) klaar mee. Maar door zijn zwiepende backhand die als een zweepslag door de hal klonk, en vele punten voor hem won. Zelf begon ik ook gewend te raken aan de derde klasse en ruilde ik frustratie in voor focus. Door een rustigere aanpak van wedstrijden werden mijn openingen zeer gevaarlijk en punten leidden tot zelfvertrouwen waardoor zelfs balletjes langs het net soms werden raak geslagen.

Deze omslag leidde tot onze eerste overwinning van het seizoen bij onze concurrent Groesbeek. En ook Herpen die de vorige keer ons met 8-2 had afgedroogd werd op gelijke hoogte gehouden. Alsnog lagen we te ver achter om vierde te worden. Dit betekende dat we moesten strijden om niet de slechtste vijfde te worden, wat we niet compleet zelf in de hand hadden. Maar dit hield ons team niet tegen om 9-1 (!!) te winnen van Cevelum waarmee onze pijnlijkste nederlaag van het seizoen weer een beetje werd goedgemaakt. Ondertussen werd elke seconde de TTapp gerefreshed om te kijken wat de andere nummers 5 hadden gedaan. De spanning was hoog maar we leken degradatie te ontwijken. Alleen slagvaardig kon ons nog inhalen als ze 10-0 wonnen. Luuk en ik waren dan ook compleet aangeslagen toen Wietse ons vertelde dat dit was gebeurd. Oh wacht slagvaardig had verloren en niet gewonnen, lekker bezig Wietse. Met een miraculeuze eindsprint heeft ons team degradatie ontweken en kwam het seizoen ten einde. En hoewel we komend seizoen niet meer hetzelfde team zullen hebben, zullen er nog steeds regelmatig marathons worden gespeeld!

Meest recente uitslagen: Wietse 19 – 16 Len, Luuk 16 – Jasper 9 (25 is wel erg weinig games maar we tellen het), Luuk 22 – 15 Wietse

 

Team 3

Een ode aan Louise  

Onder vele Akrissers staat ze niet bekend als Louise, maar onder haar alias Oma. Behalve de grijze haren die worden verborgen door een klodder verf vraag je je toch af hoe ze aan deze naam komt? Als ze bij het Akris weekend weer eens rond een paal staat te dansen of ze keihard LEEF meezingt, dan denk je toch helemaal niet aan het woord ‘oma’?

Desalniettemin heeft ze binnen Akris een inmiddels respectabele leeftijd bereikt en is ze onderdeel van het meubilair geworden. Het zijn vooral haar wijsheden die haar deze naam hebben bezorgd. Met al je prangende vragen kun je bij haar terecht, waarbij ze zich soms bezorgd uitlaat ‘ach kind’. Voor degene die niet zomaar op haar af durft te stappen om zijn/haar prangende vraag te stellen kun je haar tegenwoordig zelf via officiële kanalen raadplegen voor advies. Geen vraag blijft daardoor onbeantwoord.
Bij de leeftijd horen helaas ook wat kwaaltjes. Toen ze geblesseerd was dacht je vast dat dit kwam door een val met de rollator. Maar oma bleek een poging te doen haar geest jong te houden met een potje apenkooien. Dat moet je op die leeftijd ook niet meer willen 🙂 

Eind december vroeg Louise mij om advies: op de vraag ‘wie wil het teamverslag dit jaar schrijven?’ kwam geen reactie van de jonkies uit ons team (misschien moeten ze een keer aan oma vragen hoe je een appje moet beantwoorden). Aan het einde van het seizoen kon een reactie immers verwacht worden, gezien iedereen nu WEL aan de app was toegevoegd. Toen niemand antwoordde besloot ik mijn kans te grijpen en achter mijn computer te kruipen om dit teamverslag aan Louise op te dragen.

Begrijpelijkerwijs pinkte Louise en menig Akrisser een traantje weg toen Louise aankondigde dat deze competitie toch echt haar laatste wedstrijd in Akris groen gespeeld ging worden. Negentien seizoenen lang kwam Louise uit voor Akris, waarvan ze viermaal kampioen werd. Hierbij heeft ze natuurlijk menig teamgenoot zien vertrekken, maar heeft ze toch 21 mensen mogen verblijden met haar aanwezigheid en altijd sterke verhalen.

Als je terug denkt aan Louise en haar competitieavonturen, dan begint het vaak al met de autorit en nog vaker met het samen eten vooraf. Louise heeft een interessante menukeuze en kan je alles voorschotelen voorafgaand aan een wedstrijd. Een broodje hamburger of pizza is dus helemaal niet gek, waardoor menig teamgenoot daarna met een volle buik staat af te zien achter de tafel. Maar goed, dan moet er nog gereden worden naar de plek van bestemming, een minstens net zo grote uitdaging. Hierbij heeft ze regelmatig de behoefte een plastic zakje te vullen of in elk geval dichtbij te houden.

Maar goed als ze dan eenmaal gearriveerd is… Dan gaat het echt los. Met haar prachtige forehand ‘topspin’ (is het wel een topspin?) weet ze menig tegenstander te verrassen. Want hoe kan ze die bal toch zo laag raken en hem altijd op de tafel knallen?! Twee tegenstanders kregen er bijna ruzie over. Het feit blijft dat als Louise diep door haar knieën zakt om haar forehand in te zetten menig tegenstander daarna snel de bal van de rond kan gaan rapen. Het favoriete onderdeel van de avond is echter de dubbel, waarbij ze maar al te graag strijd om tijdens de dubbel achter de tafel te kunnen staan.

Helaas kon het team Louise niet naar nog één laatste kampioenschap helpen. In een hele spannende competitie eindigden we helaas nipt op een derde plek. Waar dit aan lag? Misschien aan de programmeerwedstrijd van Jelmer? De pinnen in Mariska’s knie die niet lekker zaten? De vreemde service van Jorien? De misselijkmakende gehaktballen? Toch mentale sterkte die soms ontbreekt bij Jinho? Of de druk die allen voelden om Louise naar een laatste hoogtepunt in haar tafeltenniscarrière te brengen? Niemand weet het, maar dit pas net samengestelde team 3 heeft er alles aan gedaan om er buiten het resultaat in elk geval gezellige avonden van te maken.

Louise speelde zoals vaker gezegd ‘nu echt haar laatste seizoen’. Dit was zo vaak gezegd dat we het inmiddels bijna niet meer geloofden. Helaas lijkt het nu toch echt waar.
Ik wil Louise bedanken voor al haar inzet en alle gezellige avonden die ze ons heeft gegeven. En voor de rest van het team, bedankt voor het leuke seizoen!

 

Team 4

Het seizoen van het gelijkspel… Of toch niet?

Dit seizoen vormden Mianne, Max P., Lisanne, Stijn en ikzelf (Marieke) team 4. Mianne verving daarmee Joep, die het seizoen daarvoor dit team aanvulde maar vertrokken was naar het zonnige Cyprus. Mianne kwam daarentegen net terug uit het minder zonnige Cambridge, maar had zich in de afgelopen jaren al meermaals bewezen in de vijfde klasse dus bestond er geen twijfel: dit team hoort in de vijfde klasse thuis. Met een mooie middenpositie aan het einde van het seizoen bleek dit ook hartstikke waar.

De eerste wedstrijd leek dat echter minder het geval. Mianne speelde voor het eerst in zeker negen maanden weer een tafeltenniswedstrijd en dat begon nog niet helemaal zoals ze zelf had gehoopt. Gelukkig wisten Max en ik ieder twee wedstrijden te winnen, waardoor de schade beperkt bleef: 6-4 verloren. En ook de tweede wedstrijd tegen Tik hard werd verloren met 7-3. Maar daarna keerde het tij.

Van de volgende zeven wedstrijden eindigden er vijf in gelijkspel (de andere twee werden met 6-4 gewonnen). Wel wist André op Getavé ons te vertellen dat wij toch echt kampioen zouden worden, nadat we ook tegen hen 5-5 hadden gespeeld. Die verwachting is helaas niet uitgekomen en ook op dat moment hadden wij al onze bedenkingen bij zijn uitspraak. Misschien dat zijn woorden gebaseerd waren op het goede spel van Mianne, want in de loop van het seizoen kreeg zij haar oude vorm weer terug en mepte zo menig tafeltennisser van de tafel!

Met nog één wedstrijd te gaan hadden wij 44 punten uit negen wedstrijden. De kers op de taart zou natuurlijk een 6-4 overwinning zijn, zodat we daadwerkelijk een gemiddelde hadden van vijf punten per wedstrijd. Met die mindset vertrokken Stijn, Max en ik naar Mill waar we tegen de nummer laatst moesten spelen. Een 6-4 overwinning zou dus mogelijk moeten zijn, maar tijdens de thuiswedstrijd hadden we toch echt ook tegen dit team gelijk gespeeld. Een gewaarschuwd mens telt voor twee, dus we besloten extra ons best te doen. Dit namen we wellicht iets te serieus, want uiteindelijk zaten we bij de McDonalds in Malden met een 9-1 overwinning op ons naam. Misschien heeft dit team iets te laat gepiekt…

Op naar volgend seizoen!

 

Team 5

Bestaande uit Amber, Mayke, Samarpan en Max vd.

Tja waar moet ik beginnen, laat ik het allereerst hebben over het ontstaan van ons team en een korte historische achtergrond. Ons team ontstond uit een passie om de vijfde klasse te ontdekken. Amber en Mayke kenden na meerdere competitie halfjaren bijna alle participanten uit de zesde klasse al van binnen en buiten en wilden daarom eens spelen tegen wat nieuwe mensen, gesteund door hun uitstekende percentage in de zesde klasse. Samarpan en Max waren pas recenter gestart bij Akris en hadden er allebei nog maar één competitie opzitten. Desalniettemin hadden ze allebei, volgens de teamindelers, potentie om ook in de vijfde klasse te kunnen presteren. Kortom Akris 5 was dit jaar het team wat bestond uit voormalig zesdeklassers die zichzelf sportief wilden uitdagen door zich te meten met tegenstanders van een wat hoger niveau.

Gedurende het seizoen ontstond er een hechte cohesie binnen het team. We waren er allemaal op gebrand beter te worden en elkaar daarin te helpen. We probeerden elkaars zwakkere plekken aan te duiden, al hadden die soms geen aanduiding nodig, om zo die zwaktes om te zetten. Per persoon verschilde de manier waarop verbetering bereikt kon worden en wat die verbetering inhield. Het grootste leerproces was het mentale aspect wat komt kijken bij tafeltennis. Met Amber als mentale rots in de branding probeerden zowel Mayke, Samarpan als Max de rust te vinden op momenten dat rust ver te zoeken was. Hierdoor leerde Mayke om te gaan met onzekerheid en Max met frustratie. Het mooiste was misschien wel het mentale proces van Samarpan, die zichzelf voorheen oppepte om te kunnen spelen vanuit agressie maar nu klinisch resultaat kon afdwingen door te spelen uit kalmte. Ook Amber heeft vooruitgang geboekt, vooral op technisch gebied want mentaal was ze al ontzettend sterk. Ondanks een voor haar moeilijk seizoen door fysieke klachten is ze vooruitgegaan in het aanvallen van backspin ballen op zowel de forehand als de backhand, waarvoor chapeau.

Dan nog een korte terugblik op wat leuke en opmerkelijke momenten van het afgelopen seizoen. Als eerste de uitvoerige data-analyse van Samarpan. Nadat we meerdere keren hadden gesproken over de beste manier om elkaar te coachen tijdens de wedstrijd besloot Samarpan een techniek toe te passen die hij waarschijnlijk ook bij zijn studie gebruikt, namelijk het verzamelen van data. Dit gebeurde door op een notitieblok door middel van turven bij te houden op welke manieren punten werden gewonnen en verloren. Helaas had dit geen grote invloed en heeft het dus ook maar een enkele avond geduurd.

Ook waren er nog fietsperikelen. Onderweg naar de laatste competitieavond in Beuningen vloog de ketting van de fiets van Amber eraf. Al duwend werd Beuningen toch gehaald en tot Ambers vreugd kwamen we in het dorp zelf langs een nog geopende fietsenwinkel. De fiets werd afgegeven en na het spelen van haar eerste wedstrijd weer door Amber opgehaald. De ketting lag er weer op en er hoefde niks te worden afgerekend, oftewel topservice! Als laatste een korte terugblik op de keer dat we samen met team 4 uit moesten spelen bij ONI en we besloten samen het avondeten te nuttigen. We hadden de desbetreffende avond afgesproken om allemaal wat te eten mee te nemen en dat bij Marieke op te eten. Helaas had Samarpan niet helemaal door over welke dag dit precies ging. Dat resulteerde erin dat hij een dag te vroeg al voor de deur van Marieke stond die zelf nietsvermoedend nog aan het werk was. Nadat Samarpan aanbelde en uitlegde aan een huisgenoot dat hij voor Marieke kwam werd hij vriendelijk binnen gelaten. Een tijdje en een appje later realiseerde hij zich dat hij een dag te vroeg was. Toen heeft hij toch maar zijn meegenomen eten in zijn eentje aan de eettafel van Marieke verorberd.

Kortom, we hebben allemaal een heel leuk seizoen gehad. Op sportief gebied hebben we ons gehandhaafd in de vijfde klasse. Maar wat belangrijker is, we hebben met elkaar veel plezier gehad elke keer als we samen aten voor de wedstrijd en tijdens de competitieavonden zelf. Team 5 bedankt!

 

Team 6

Een nieuw seizoen, een heel nieuw team! Dit jaar bestaat Akris 6 uit Lieke, Loes, Brent, Jelte & Ludo. Team 6 was het enige team van Akris dat speelde in de zesde klasse. En wat was dit een spannend seizoen! In totaal hadden we vier andere tegenstanders waardoor we in totaal acht wedstrijden hebben gespeeld.

Lieke, Loes & Ludo (de 3 L’en) mochten op dinsdag 10 september in een uitwedstrijd het spits afbijten tegen Herpen 9. Het befaamde team waar de moeder van Stijn, Marion, in speelt en de welbekende “KOMOP” Jolanda. Bij deze wedstrijd werd het duidelijk dat we echte dieselmotoren waren. We pruttelden de hele avond door en eindigden met een 6-4 verlies. Een domper, je wilt natuurlijk de competitie starten met een overwinning!

Een kleine maand later speelden we thuis tegen onze westerlingen uit Beuningen. Dit was niet zomaar een team. Dit team was vorig seizoen gedegradeerd uit de vijfde klasse. Een beruchte tegenstander! Dit keer mochten de drie mannen aan de slag. Een spannende avond met maar een enkele 3-setter eindigde in een gelijkspel.

Na twee wedstrijden stonden we in het midden. Niet ontevreden maar het mag beter, vonden we zelf. 11 oktober speelden we onze derde wedstrijd thuis tegen Groesbeek. Ook geen onbekenden van ons. De gevreesde “muur” met zijn compagnons. Tijdens deze wedstrijd kwamen we er achter dat de compagnons van de muur (Hennie) zeer onsportief waren. Onze dames waren gebrand en besloten maar wat lekkere sneren terug te gooien. Lekker van ons afbijten en zeker van ons afslaan. Ondanks de minder leuke avond wonnen we wel met 7-3!

De meest gezellige avond hebben we toch wel tegen onze vrienden uit Mill gehad. Ook dit was een thuiswedstrijd. Ook die avond werd met 7-3 gewonnen. Mede doordat Gradje besloot liever naar een zuipfeest te gaan dan tegen ons te spelen. Was dit voor deze heer een stukje angst? Ondanks dat we die avond al om half 11 klaar waren zijn we tot 1 uur in het sportcafé beland en zijn er genoeg pitchers en nachos door heen gegaan.

Het einde van het seizoen naderde. Ieder team had nog twee wedstrijden te spelen. We hadden een marge van 4 punten voorsprong op de nummer twee. Kunnen we onverwachts kampioen worden? Die underdogs van Akris.  Wederom mochten we in de één na laatste wedstrijd tegen het lastige Herpen. Met Ludo & Brent die op vakantie waren speelden Lieke, Loes en Jelte tegen dit team. Er werd flink gestreden maar een moeizame avond was het zeker. We gingen met 8-2 onderuit. Hebben we hiermee het kampioenschap vergooid?

Een laatste spannende week was het zeker. Met nog één week te gaan bleken 4 teams enorm dicht bij elkaar te staan. Akris & Groesbeek stonden gedeeld op plek één met 40 punten, Beuningen & Herpen hadden 39 punten. Wat een ontknoping! Het vervelende van de laatste speelweek is dat Akris en Groesbeek op dinsdag mochten spelen, en de wedstrijden van Beuningen & Herpen vonden pas op vrijdag plaats.

Samen met Akris 3 ging Akris 6 richting Groesbeek. Beide teams konden spelen voor het kampioenschap. Wederom een spannende avond, en de tegenstanders waren inééns een stuk vriendelijker. We begonnen de avond goed met een 3-0 voorsprong. Groesbeek kwam terug tot 3-3. Uiteindelijk wonnen we van Groesbeek met 6-4. Eén ding is zeker. We zijn boven Groesbeek geëindigd. We worden minimaal tweede!

De dagen er na zaten alle teamleden van Akris 6 met spanning te wachten. Worden we kampioen?! Na te rekenen wisten we dat TCB met 7-3 mocht winnen & Herpen met 6-4. Als ze beter zouden scoren zou één van hun kampioen worden.  De vrijdag naderde. Naast ons hielden veel andere Akrissers de TTapp met spanning in de gaten. Ook deze wedstrijd ging erg gelijk op. Uiteindelijk won TCB met 7-3….

Dat betekent.. WE ZIJN KAMPIOEN!

We zijn tegelijk geëindigd met TCB maar onderling een beter resultaat!

Dit was voor ons een erg leuk en spannend seizoen. Na overwegen hebben we besloten om volgend seizoen in de vijfde klasse te gaan spelen! We blijven als geheel team bij elkaar. Enkel ons Brent gaat het team verlaten, maar niet getreurd. Voordat Brent ons verlaat hebben wij op 24 januari nog een teamuitje waarbij we wat gaan drinken en gaan eten! Wij danken alle supporters voor hun morele steun en coaching. Dit heeft ons zeker bijgedragen aan het kampioenschap!

Tot volgend jaar!

Groetjes team 6,

Brent, Jelte, Lieke, Loes & Ludo